نمی دانم از چه بنویسم ، از درد های پرستاران خسته، از مردمان فقیری تنها راه درآمد شان دست فروشی و کارهای روزمزدی بود. از خستگی و کلافگی مادران صبوری که نامشان در هیچ جایی نمی آید. از غم نوشتن کاغذی قطو

از وقتی که گفتند کرونا آمده در خانه مانده بودم. هم به خاطر خودم و دیگران.نمیدانم چرا وقتی قرار است یک کاری را انجام بدهیم ، می رویم عکس آن کار را انجام میدهیم. اگر همان روزهای اول وقتی با زبان خوش گفت